Wonder woensdag

door

Ik heb dit jaar op mijn blog weinig aandacht besteed aan het feit dat ik dit jaar vijftien jaar geretransplanteerd was. Vandaar wonder woensdag. Want zo voelt het althans, als een wonder.

Ik moet u vast niet zeggen dat het de vijftien mooiste en misschien wel gezondheidsgewijs de vijftien gemakkelijkste jaren waren. Al gaat zo’n transplantatie natuurlijk nooit zonder slag of stoot. Toen ik er over sprak met de verpleegkundige tijdens mijn jaarlijkse ‘grote’ controle stond ze met tranen in de ogen. En ik met een krop in de keel. Het is zo’n machtig mooi dankbaar gevoel. Maar toen ze zei dat niemand dit ooit verwacht had, dan kan ik dat alleen maar beamen. Ook wij niet.

Het is zo fijn om terug te blikken op vijftien onbevreesde jaren met wijde horizonten en mogelijkheden. Jaren vol vervulde dromen en wensen, maar wat voor mij nog fijner voelt, is dat mijn familie vijftien jaren samen kreeg. Jaren waarin ziekenhuizen naar de achtergrond verdwenen en we gewoon een familie konden zijn. Het werden jaren van vele eerste keren en jaren van het leven vieren. Dat laatste leer je automatisch, het moment pakken wanneer het er is. Nooit wachten met doen.

De afgelopen vijftien jaar komen voor mij het dichtste bij ‘gezond zijn’. En dat is het mooiste cadeau dat iemand mij ooit kon geven.

Dit wil je misschien ook lezen:

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
DutchEnglishFrench
Scroll Up