Vrijdagse vraag: Hoe voelde het toen je opgeroepen werd voor transplantatie?

door

De oproep. Er is zoveel in het leven wat we kunnen plannen en kiezen. Dagelijks verwerken we zoveel keuzes. Als je een transplantatie wordt voorgesteld dan kan je erin mee gaan of niet. In dat traject moet je veel uit handen geven en jezelf toe vertrouwen aan anderen. De oproep is één van de dingen in het hele traject waarin we niet te kiezen hebben. We kunnen hopen op een goede match en dat het orgaan op tijd komt, maar meer heb je er zelf niet in te willen.

Het is wachten.

Wachten op het moment dat er een donor ter beschikking komt die voor jou match. En die oproep, dat was toch iets wat ik enorm spannend vond. Ik kon me d’r niets bij voorstellen hoe het zou gaan. Je krijgt telefoon en moet in de meeste gevallen, zo rap mogelijk richting ziekenhuis waar je transplantatie zal plaats vinden.

En zo zat ik rustig achter de computer op die ene bewuste avond. Mijn ouders net thuis van een uitje en ik eigenlijk vrij rustig. Ik had net een paar dagen eerder gehoord dat ze verwachten dat het nog even ging duren voor er zich een donor ging aanbieden. Iets wat artsen ook niet kunnen voorspellen. En dus was ik niet op mijn ongemak toen ‘s avonds de telefoon bijzonder laat nog rinkelde.

Het moet gezegd dat ik nu nog steeds kippenvel en koude rillingen krijg telkens ik eraan denk. Mijn zus nam op en toen kwam er een lange stilte, mijn moeder nam over en langzaam aan voelde je dat er iets in de lucht hing. Pas toen kreeg ik het nieuws. Pas toen ook de paniek.
Want om eerlijk te zijn zat ik net in een ‘goede’ periode, wat wil zeggen net thuis van enkele weken ziekenhuis, net opgekrikt.

Zo kwam het dat mijn eerste reactie was dat ze de longen mochten geven aan iemand die ze harder nodig had dan ik. Waarop de arts aan de andere kant van de lijn zei dat ik die persoon eigenlijk was. Ik had de longen het hardst nodig.

Het was paniek, vreugde, opluchting en angst tegelijk.

 

Maar eens het nieuws bezonken was, was het met volle moed en een heel klein hart vooruit. Ik pakte nog enkele kleine spulletjes. Waarna we de deur van ons huis toe trokken en ik zei dat die zuurstof tank die in de gang stond weg moest zijn voor ik thuis kwam. Want die wilde ik liefst zo lang mogelijk niet meer nodig hebben. En zo geschiedde het dat ik met een klein hartje de nacht in ging, de laatste onderzoeken kreeg en ‘s morgens mijn donorheld zijn longen kreeg.

 

Ben je zelf getransplanteerd, vertel dan gerust hoe jij die oproep hebt ervaren. 

Heb je zelf nog een vraag omtrent orgaandonatie of transplantatie en wil je deze graag beantwoord zien in een vrijdagse vraag? Stel je vraag via een reactie hieronder of stuur me een mailtje via de contactpagina en ik doe mijn best om het zo goed en snel mogelijk te beantwoorden.

Dit wil je misschien ook lezen:

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
DutchEnglishFrench
Scroll Up