Taboe

door

Wat een parel van een programma is het toch, taboe. Het programma heeft alles, het is integer, het laat je lachen en huilen tegelijk en het heeft ontzettend veel straffe mensen met sterke verhalen. En het is vooral zo ontzettend herkenbaar. Dat was het vooral in de aflevering van gisteren waarin Demi te zien was. Het is lang geleden, maar ooit zat ik met een mini Demi in Pulderbos. Ik zie haar nog binnen komen met haar mama, met haar blond kort kopje en haar prachtige rode wangetjes. Ik herinner het mij alsof het gisteren was en tegelijkertijd lijkt het zo ver weg.

Als ik haar zie met haar therapie en typische hoest, dan kan ik me dat bijna niet meer voorstellen. Hoe het was.

Er is voor mij een leven voor en een leven na de transplantatie, maar misschien zelfs wat specifieker. Een leven voor, een leven na de eerste en een leven na de tweede transplantatie. Het leven voor de transplantaties is inmiddels zolang geleden dat ik het me steeds moeilijker kan voorstellen. Ik herinner het me wel, maar het effectieve gevoel is wel aan het weg ebben. Het gevoel geen lucht te hebben is het enige gevoel dat ik me nog zo enorm sterk kan inbeelden. Soms voel ik het nog zonder dat het er is.

Met programma’s als taboe besef ik des te meer wat er mij gegund is, hoeveel geluk ik heb gehad. Dat ik inmiddels vijftien jaar onbezorgd mag genieten is iets wat ik me nooit had voorgesteld. Het voelt soms alsof het te gemakkelijk gaat na al die jaren van doorploeteren en er alles aan doen om goed te blijven. Het greep me best bij de keel hoor, om die kleine Demi haar therapie te zien doen. Ik hoop dat er een dag komt dat ze evenveel onbezorgde jaren terug mag krijgen. Dat is het minst wat we verdienen.

Het programma heeft me gisterenavond terug in de tijd heeft gekatapulteerd en om eerlijk te zijn heb ik vanmorgen nog eens gekeken. Gewoon omdat ik het zo straf vind. Hoe we met z’n allen in het leven staan. Eender welke ongeneeslijke ziekte we ook hebben, in the end sta je ervoor en moet je erdoor. Zover je kan. En het is nooit genoeg. Of ze je nu 1, 5 of 10 jaar geven, de tijd gaat te snel voorbij en je wil altijd meer. En dat is iets waar ik tegenwoordig wat vaker bij stil sta. Ik kom op een punt dat ik al zoveel heb mogen mee maken dat ik niet meer wil dat het stopt. Ik heb mogen studeren, ben 30 mogen worden, heb mogen reizen, heb mogen sporten en heb mogen genieten. Ik neem het allemaal zo graag in mij op.

Ik wil niets liever dan nog zoveel meer. En daar gaan we voor, elke dag opnieuw met een andere therapie als vroeger, maar met evenveel zorg.

Wil je graag Taboe (her)bekijken, dat kan op de website van één via deze link.

Dit wil je misschien ook lezen:

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
DutchEnglishFrench
Scroll Up