Negen

door

Ik las ooit een artikel dat de herinneringen van een kind onder de 3 jaar een half maar tijdelijk zijn en zo goed als zeker vergeten worden. Toen ik hoorde dat ik meter ging worden was dat mijn allergrootste issue. Zorgen dat ik niet vergeten zal worden. En dat klinkt misschien een beetje gek of belachelijk, maar ik vond het zo belangrijk om minstens hun vierde levensjaar mee te maken. Het werd mijn grootste zorg, vergeten worden door mijn eigen metekind. Het zijn diezelfde kinderen die mijn grootste motivator zijn geworden de afgelopen jaren. Enkele dagen geleden vierden we negen jaar. Negen hele jaren genieten met dat kleine ventje dat ondertussen zo hard groeit dat ie elke week zegt dat we bijna even groot zijn.

Het is genieten met hem erbij. Een fantastisch lief, pienter, knap kereltje. Dankbaar vierde ik zijn verjaardag. Nog net geen tiener, de laatste verjaardag voor het echt zover is. Volgens onderzoek zijn herinneringen vanaf tien jaar echt blijvend (althans dat zeggen ze). Ik ben er echter zeker van dat we op die negen jaar al zoveel mooie herinneringen gemaakt hebben en nog fijner de beste band hebben. En hoewel ik best bezig ben met tijd groeit dat mooie kereltje als kool en gaat de het clichématig veel te rap. Hoe graag ik de herinneringen ook wil, ik wil even graag dat ie gewoon nog even klein blijft en liefst dat ie weer krimpt. Want ik vind hem zo bijzonder, al negen jaar lang.

Dit wil je misschien ook lezen:

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
DutchEnglishFrench
Scroll Up