Let’s talk about: De laatste

door

Juni is vijf dagen oud en zoals altijd komt deze maand er altijd te snel aan. En met juni komt er ook een eind aan mijn voorbereidingen voor het komend EK. Ik sta vandaag voor mijn allerlaatste training voor het grote werk moet gebeuren. En dat vind ik zo spannend. Want voorbereid kan je nooit genoeg zijn.

Binnenkort reis ik richting Italië, waar ik eerst ga genieten van enkele dagen welverdiende rust. Een beetje acclimatiseren voor de grote chaos los barst. Maar wat heb ik er zin in! Na jaren nog eens richting Italië, want in 2006 was ik er eerder voor een EK en nu heb ik het geluk dat ik het op twee plekken mag en kan ervaren.

Ik bracht de laatste weekends door met vrienden, opladen en genieten. Ik trainde meer, verloor wat kilo’s. En ik mag binnenkort nog een laatste keer op controle voor vertrek. En dat vind ik altijd eng en fijn tegelijk. Hoewel ik me door de vele trainingen sterker voel is het altijd spannend vlak voor vertrek nog even op controle te gaan. Laten we hopen dat het een bevestiging zal zijn op het sterk voelen.

En zoals dat altijd gaat met de laatste, is er een wrang gevoel dat het de laatste is. Hoewel ik na een lange zomervakantie in september alweer van start ga voel ik ook nu dat wrang gevoel. Ben ik er klaar voor? Wat moet ik nog overlopen? Ik vind ‘de laatste’ altijd wat naar. En dat kan vanalles zijn. Vroeger voor de transplantatie was het vooral de laatste dag na enkele weken antibioticakuur in het ziekenhuis, de veilig haven verlaten. Ook nu voelt de laatste training een beetje als het ‘veilige’ verlaten. Mijn trainer gaat gelukkig mee richting Italië. Het gemak aan een trainer/partner hebben die ook getransplanteerd is. Ik voel me dan extra veilig als hij in de buurt is. Wellicht omdat hij mij de beste aanwijzingen geeft en ik weet dat ik op hem kan terug vallen indien nodig.

Ik zal altijd twijfelen en piekeren over mijn sport. Gewoon omdat ik pas na mijn transplantatie begon, zwak en met mondjesmaat. Maar in die jaren ben ik best wat gegroeid en zelf zekerder geworden. Daarbij is het belangrijkste dat ik nog kan deelnemen en daar ben ik zo ontzettend dankbaar voor. Dat het nog kan, bijna 15 jaar na mijn retransplantatie is zo zo zo bijzonder. Het is zo bijzonder voor mij dat ik er bij momenten oprecht ontroerd door kan zijn. Juni wordt top, de laatste training wordt stevig en wat ga ik het missen. Maar ik kijk zo uit naar de competitie, een jaar lang getraind en dan alles geven. Keep you posted!

Dit wil je misschien ook lezen:

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
DutchEnglishFrench
Scroll Up