Kleine dingen die ik nooit wil vergeten

door

Het zijn soms kleine gebaren die het meeste met je doen. Of die je het langst met je mee draagt. Ik herinner me nog goed hoe de periode was tussen mijn eerste en mijn tweede transplantatie. Het begon als het gevecht dat ik zo graag wilde winnen, maar op het einde -vlak voor de verlossende oproep- leek het op een slagveld dat ik goed verloren had. Ik verloor meer dan ik had.

Maar in die periode leerde ik zoveel mensen kennen. Er was een overvloed aan solidariteit en het voelde vaak alsof ik niet alleen in mijn slagveld stond. Er stonden zoveel mensen naast en rond mij. Het zijn de kleine dingen die me van toen nog goed bij zijn gebleven. Hoe mensen massaal kaartjes en zelfs cadeautjes opstuurden. Zo gebruik ik nog steeds handdoeken met mijn naam of een mooie tekst op die ik toen kreeg. De meer dan 5000 kaartjes worden bewaard in een mooie doos. Het is mede dankzij deze mensen dat ik de moed en kracht vond om door te gaan. De mooiste woorden werden me toen één voor één voorgelezen. En daar sta ik nog regelmatig bij stil, zeker als ik zoals gisterenavond één van die handdoekjes uit de kast trek. Ik voel het meteen als ik één van die handdoeken vast heb en eens ik het besef krijg ik een ontzettend warm gevoel. En dan knijpt het mijn strot keihard dicht. Van angst over hoe zwaar het was.

Het zijn die dingen en die solidariteit die ik nooit meer wil vergeten. Hoe onbekende mensen aan mijn ziekenhuiskamer bloemen kwamen af geven. Ik herinner hun gezichten en woorden nog allemaal. Hoe ze ervoor zorgden dat ik mij niet alleen voelde in het gevecht dat ik toch alleen moest vechten.

Dit wil je misschien ook lezen:

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
DutchEnglishFrench
Scroll Up