Klein groot geluk

door

Een doordeweekse woensdag in de vakantie, ik zit met beide armen in het slijm. Met de twee kinderen van mijn zus en een resem aan buurtkinderen rondom mij. Slijm maken is leuk, dat geef ik toe, maar alleen zolang het lukt. Wanneer het wat moeilijker gaat dan is metie degene die moet kneden en ploeteren door lijm, scheerschuim en lenzenvloeistof.

En daar sta ik dan. Armen en handen vol slijm dat maar niet wil lukken.
Drukte van de kinderen die vrezen dat het ging mislukken rond mij.

Ik ben degene die de juiste combinatie moet vinden zodat het papje dat overal hangt een slijmbal wordt. En net als ik het wil opgeven lukt het toch. Tot groot plezier van het metiekind.

Hij staat zijn ‘slijm’ handen te wassen als ik roep dat zijn pap slijm geworden is. Het geluk kan niet op. Zijn ogen stralen en zijn lach is zo groot dat hij zich nauwelijks kan inhouden om niet tot bij mij te rennen. En dan roept hij iets waar mijn hart van overloopt en mij een krop in de keel bezorgd.

“Wat ben ik blij dat iemand haar longetjes aan jou gegeven heeft metie. Want zonder die longetjes had ik niet de allerliefste metie.

En de grootste slijmbal.”

Dit wil je misschien ook lezen:

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
DutchEnglishFrench
Scroll Up