Voor het eerst op de latten

door

We gingen op skivakantie met de familie. In mijn hoofd brandde het paniek knopje meteen toen het voor het eerst gemeld werd. Skivakantie. Top. Maar mij op de latten krijgen, dat zal niet eenvoudig worden. Ik overdrijf niet als er maanden, misschien zelfs een jaar over ging voor de vakantie effectief geboekt werd. Ik had het idee ondertussen al rustig naast me neer gelegd. Het kwam er misschien toch niet van.

De paniek knop was snel uitgeschakeld. Tot ergens laat vorig jaar. De vakantie werd ook effectief geboekt. Ik heb maandenlang gezegd dat ik wellicht niet ging skiën. Ik vond het maar niets, sneeuw, koude, en dan stelde ik mezelf voor op latten. Ik zag me meteen Bridget Jones gewijs van de berg komen. Neen, echt niets voor mij. Eerlijk het angst gevoel bekroop me als ik er nog maar aan dacht.

 

Adembenemend mooi

Ik geloof dat het twee dagen voor vertrek mis ging. Ik stemde in met drie uur skiles. Eigen schuld, nu kon ik echt niet meer terug. En dat lieve mensen, maakte me best wat zenuwachtig. We kwamen na een ritje met de thalys en een kort ritje met een busje toe in het prachtige Val Thorens. Beneden aan de berg had ik nog hoop dat er geen sneeuw ging zijn, eens boven werd ik overladen met dikke pakken sneeuw. Het was prachtig. Echt. Het hotel, het uitzicht, de sneeuw, alles bijeen was adembenemend.

 photo latten4_zpsq2gizkgt.jpg

 

Een dag kreeg ik om te genieten en dat deed ik ten volle. Echt.
Af en toe zag ik het de skiles helemaal zitten, het volgende moment werd ik heel erg nerveus.

 

Niveau zéro

En je kan het zolang proberen te rekken als je wil, het moment dat de les begint komt er toch aan. Ik was zenuwachtig, maar zeker ook nieuwsgierig. Met ‘niveau zéro‘ leer je echt alles van in het begin. Van je ski’s vast klikken tot ze weer loskrijgen. Op 1 lat skiën, naar boven klimmen, stoppen -uiteraard-, liftjes nemen, alles. Gelukkig waren er drie uren. Ik was al zo fier als een gieter dat alles op de ‘baby berg‘ goed ging. Ik werd enigszins fierder toen ik zonder kleerscheuren voor het eerst van het ski tapijtje kwam. En ik was eigenlijk helemaal fier op mezelf toen ik de drie uur rond maakte en gewoon enigszins gespannen de berg af gleed. De eerste keer tussen de benen, de tweede, derde, vierde … keer alleen.

 photo latten1_zpszniojhto.jpg

Vanbinnen gloeide ik van trots dat ik het zomaar kon. Mijn longen voelde prima, gevuld met verse berglucht. Mijn benen enigszins zwaar. Het is weer zo iets waarvan ik denk, het kan gewoon. Niet gewoon gewoon. Het kan dankzij mijn donors. Echt waar, hoeveel mij gegund is is te mooi voor woorden. Maar gaan skiën was iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Dat ik het leuk vond was een understatement. Ik vond het enorm fijn om te doen, ook al had ik nul ervaring. Ik was niet de snelste, niet de beste, niet de meest elegante wellicht, maar ik deed het gewoon. Met een hoofd dat zo fier was dat het bijna kon ontploffen.

 photo latten3_zpsmavvqjt9.jpg

Ik zwom nadien mijn spieren wat los in een heerlijk warm zwembad. Gewoon omdat het kon.

Een dankbaar hart, ik zeg het vaak, maar ik heb zo’n dankbaar hart.

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

Scroll Up