Veertien

door

Mijn dertiende jaar longtransplantatie werd geen ongeluk jaar! Vandaag mag ik mijn veertiende jaar inzetten. En dat is iets, wat ik de ochtend van mijn retransplantatie nooit had verwacht. Zelfs nooit gehoopt.

Het was de moeilijkste ochtend van mijn leven, als een vis op het droge hapte ik me een weg tot aan de operatiekamer.
Het was de langste weg ooit. Ik denk er eerlijk gezegd niet graag aan terug.
Maar het zit in mijn geheugen gegrift en hoe ziek ik ook was, ik herinner me die ochtend nog vlijmscherp. Ieder moment, ieder detail.

Mijn haren gaan nog steeds omhoog staan als ik eraan terug denk. Rillingen over mijn rug.

Een donor die nét op het allerlaatste nippertje kwam. Een operatie die vervroegd werd omwille van de slechte situatie, het is amper te geloven dat we veertien jaar later nog steeds mogen genieten. Het lijkt wel een droom waarin ik leef.

Het allermooiste wat me ooit is overkomen.
En toch ook het allermoeilijkste.

Veertien jaar met mijn donorheld! Ze is niet alleen mijn adem, ze is mijn alles. Ze laat me opgaan in de massa. Ze maakt me onzichtbaar bijzonder. Ze maakt me dolgelukkig, al veertien jaar lang. Ze laat me reizen en sporten, ze laat me leven. Ze geeft me leven. Iets om te koesteren en te genieten.

En of ik dankbaar ben, iedere dag opnieuw. Van bij het opstaan tot aan het slapengaan.

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

Scroll Up