Over zenuwen en angsten

door

Het is stilaan gegroeid, dat ik me minder op mijn gemak voel telkens ik op controle moet. Er is na mijn eerste transplantatie een beetje een deuk in mijn zelfvertrouwen gekomen. Mede omdat me niet de hele waarheid werd verteld over mijn gezondheid en mede omdat ik mijn lichaam niet heb kunnen aanvoelen wat afstoting betreft. Wat schijnbaar kan gebeuren, dat je een afstoting niet voelt. Maar het heeft mijn zelfvertrouwen niet echt een boost gegeven in tegendeel. Het heeft mijn leven toen keihard getackeld. Helemaal overhoop gegooid en een boel angsten in mijn schoot geworpen.

 

Daardoor word ik dus best zenuwachtig dagen voordat ik op controle moet. En blijkbaar ben ik niet alleen. Op controle sprak ik met twee mensen die net als ik bloednerveus zaten te wachten. We komen al zolang op controle dus praten we er ook geregeld over. Nu weet ik maar al te goed dat ik niet kan klagen, en dat doe ik ook niet. Mijn longen doen het super, zo goed dat ik alleen maar dankbaar kan zijn. Maar ik weet wél dat het ook heel erg fout kan gaan en dat zit ergens diep in mij verweven, een gevoel dat ik er niet uit krijg. Ik ben altijd op mijn hoede en weet dat ik moet opletten dat ik mezelf er niet in verlies.

 

Afgelopen week mocht ik op controle en ik ga best graag omdat ik graag wil weten of alles ok is. Maar de nachten ervoor zijn rampen en hoewel ik mezelf probeer af te leiden en rustig te krijgen was deze nacht de ergste in jaren. Nachtmerries, huilend wakker schieten en dan gewoon wakker zijn. Een hele lange nacht lang. Het is in jaren niet zo erg geweest als afgelopen week. Als één grote bol stress lag ik in mijn bed. Luisterend hoe mijn eigen gedachten mijn hoofd hol brachten. Op een uurtje slaap trok ik richting longafdeling. Slap en futloos, maar helemaal klaar voor controle. Omdat ik er klaar mee was met in mijn hoofd elk mogelijk scenario af te lopen.

Zelfs nadat mijn longfunctie geblazen is en stabiel blijkt kan ik het niet loslaten. Bij mijn eerste transplantatie bleef mijn longfunctie namelijk maandenlang helemaal stabiel. Ook thuis heb ik zelfs nooit een procent lager geblazen. Mijn leven kreeg een grote deuk en zelfs na al die jaren krijg ik die plooi niet glad. Ik kom zelfs niet in de buurt.

 

Ik word gek van mezelf op zulke dagen. Ik probeer echt wel om me te ontspannen en rustig te houden. Ik ga bewust dingen doen de dag voor mijn check ups, maar niets lijkt te helpen. Zelfs mijn arts draait automatisch zijn scherm richting mij om te tonen dat alles effectief in orde is. Ik hoop ooit dat ik van dat gevoel van angst af geraak, dat de deuk kan uit geblutst worden. Maar de angst zit er diep ingeworteld vrees ik. Herkenbaar? Hebben jullie dat ook? En wat doen jullie dan om de zenuwen onder controle te krijgen?

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

Scroll Up