Over oud(er) worden

door

Onwerkelijk, dat gevoel heb ik erbij. Het is onwerkelijk om oud(er) te worden. Toch als je je hele jeugd erop gewezen wordt dat oud worden niets voor jou zal zijn. En eerlijk, ik ben 34, écht oud is het nog niet. Maar het is al zoveel ouder dan ik ooit had durven dromen.

Ik vind het best bijzonder gezien de situatie. Ik ontdek stilaan mijn eerste grijze haren. En wenkbrauwen (what?!). Het fijne is, ik kan me d’r helemaal geen zorgen om maken, in tegendeel, toen ik de eerste zag voelde ik me best euforisch. Het leven kabbelt verder zoals bij ieder ander. En toch voelt het voor mij niet gewoon, het valt soms nauwelijks te bevatten. Hoe mooi het is, dat ouder worden en iedereen rond mij ook nog steeds mee te maken.

Het moet gezegd dat ik alles te danken heb aan mijn donors. Dat is gewoon zo. Zij hebben het mogelijk gemaakt om weer ten volle te gaan leven in een periode dat ik alleen maar kon overleven. Toen iedereen zo zeker was dat het einde in zicht was kwamen ze toch, mijn donors. En net daardoor is ouder worden zoveel mooier. Zonder hen had mijn leven gestopt. Maar dankzij twee mensen die ja zeiden is het mij zelfs gegund om grijze haren te krijgen. Om te dubbel en dik te genieten nadat mijn strijd toch niet gestreden leek.

Ik geniet van elke dag. Van elke leeftijd en ieder jaar. Vriendlief kloeg steen en been als de dertig eraan kwam, ik heb er vijf jaar naar afgeteld. Hij wordt gek van z’n ondertussen al meerdere grijze haren, ik juichte vorige week bij mijn eerste. Als oud worden nooit een optie was, is alles wat komt zo bijzonder.

Zoveel mooier.

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

Scroll Up