Over frisse longen en de zon op je snoet

door

De wekker gaat onmenselijk vroeg. Ik heb tijd nodig om wakker te worden en te beseffen waar ik ben. Al gauw zie ik mijn ‘hoopje’ kleren liggen en besef dat het ski tijd is. Zo hard naar uitgekeken maar gaat het lukken? De rug voelt lastiger van de lange reis en een ander bed. Toch voel ik me uitgerust en heb ik zin in de dag.

Als ik de gordijnen open trek en mijn ogen zich op de bergen richten, dan krijg ik toch kriebels in mijn buik. Ik ben vast besloten, ik ga mee naar boven. We zien daar wel of het lukt of niet. De zon straalt en het meer begint stilaan te ontdooien. Het ziet er fantastisch uit.

De ochtend moet wat vorderen voor ik me helemaal wakker voel, maar eens we in de skilift kruipen voelt het allemaal goed. De rug is ingepakt, de pijnstiller ook.

En eens boven op de berg is het prachtig. Ik vind het altijd bijzonder wat een sfeer er hangt. Na mijn innerlijke drempel over te moeten besluit ik de berg af te gaan. Het is niet zo zeker als voorheen en misschien wat trager, maar hey, we did it! Met een rug die wat tegen stribbelt en mee werkt tegelijkertijd. Met een dankbaar hart en frisse longen.

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

DutchEnglishFrench
Scroll Up