Met een zilveren randje

door

De klok had net twaalf uur ‘s middags geslagen toen we binnen stapten in een klein kasteel. We lieten alle drukte die was achterwege en ik was vastberaden om er extra hard van te genieten. De zon was ondanks dikke wolken meteen van de partij. Het hele hotel verlicht dankzij de lichtstralen. Het zag er extra mooi uit.

Zonovergoten.

Mijn gedachten gingen alleen naar genieten en samen zijn. Elke minuut pakken die ons gegeven is.

We maakten lange wandelen in het nationale park. Na wat klimmen stonden we op het bovenste topje van de berg het zicht te bewonderen. Adembenemend. We stonden helemaal alleen op de top. Wat praten, wat zingen, wat dansen, wat foto’s maken. Of stil zwijgend gewoon zitten en kijken. Genieten van wat was. We voelden de lente en het geluk. De tijd ging er langzamer dan thuis. We vonden de kalmte na alle chaos van de afgelopen weken.

Dagen met een zilveren randje.

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

DutchEnglishFrench
Scroll Up