MIJN RETRANSPLANTATIE

 

Na mijn eerste dubbelzijdige longtransplantatie maakte ik een eindwerk over longtransplantatie & orgaandonatie waardoor ik succesvol afgestudeerd ben en verder kon gaan studeren, een droom die uitkwam! Ik koos voor de richting leerkracht kleuteronderwijs. Toen mijn jaar halfweg was werd ik moe en wat futloos, niet extreem, maar toch… Ik ging naar mijn transplantatie artsen en er bleek niets aan de hand. Het zal van het studeren zijn. Een half jaar lang ben ik wekelijks op controle gegaan, tot na de examens ineens mijn longfunctie een dieptepunt bereikte. Toen was duidelijk dat er iets aan de hand was, en niet zomaar wat, Chronische afstoting in de hoogste graad, niets meer aan te doen, buiten een re-transplantatie.

 

Veel keuze was er niet, of het was dit zo laten en met een minimale longfunctie doorgaan en zien dat het allemaal leefbaar bleef en uiteindelijk toch sterven. Dat was eigenlijk voor mij geen optie. Dus was er enkel de optie om aan te sterken en opnieuw op de wachtlijst te komen voor een tweede dubbelzijdige longtransplantatie. En zo ging het ook… Ik werd opgenomen omdat ik best wel verzwakt was en voor ik het wist lag ik van eind juni tot oktober al in het ziekenhuis. Alle therapieën werden uitgeprobeerd, maar ik zakt meer en meer weg. De laatste weken was ik nog wel wakker maar niet meer echt op deze wereld. Een vreemd gevoel, ook vandaag nog herinner ik me niets meer van sommige dingen, bv mijn 21e verjaardag is voor mij een groot gat in mijn geheugen.

 

Ik heb heel lang moeten wachten om weer op de lijst te komen. Begin oktober was het zover. Twee weken heb ik op de gewone wachtlijst gestaan en slechts enkele dagen op de urgentielijst. Niemand had nog verwacht dat mijn tweede longtransplantatie zou doorgaan. Maar op de dag die mijn laatste zou worden, kwam mijn wonder dan toch. Om half zes in de ochtend was de aankondiging dat er longen waren, een heuse verrassing. De transplantatie zou in de namiddag plaats vinden, maar is verschoven omdat het zo slecht met mij ging. Ik herinner me één moment, op de radiologie, waar ik nog enkele longfoto’s moest laten nemen. Het ging toen echt helemaal mis, ik kreeg geen lucht en de rit naar boven was nog zolang. Mijn laatste worden waren, “sorry als ik het niet haal” en “ik weet dat ik verloren ben maar ik kan nog één ding doen en dat is winnen”.

 

En zo was het ook, de transplantatie duurde wederom vele lange uren, maar was geslaagd verklaard. Na twee weken intensieve, een week medium care en twee weken transplantatie afdeling mocht ik alweer naar huis. Het was vermoeiend want ik volgde driemaal per week revalidatie, en daarboven moest ik nog tweemaal per week op controle, vijf dagen van de zeven zat ik in het ziekenhuis.

 

Niemand, incl. ikzelf had gedacht dat dit ooit ging lukken en kijk, alles is toch supergoed gegaan ondanks het risico heel groot was. Het was een periode vol angst, verdriet en hoop. Als je de dood in je handen hebt, kan je hem enkel nog verslaan met alles wat je hebt. In dit geval, een sterke ik, een prachtig paar donorlongen en een magische chirurg…

 

Dankzij mijn twee donors leef ik meer dan ooit tevoren en ik zal hen daar altijd dankbaar voor zijn, elke dag zijn ze in mijn gedachten, bij alles wat ik doe.