Ik blijf bang dat het weer fout gaat. (nav Hello Goodbye uitzending)

door

Photobucket

 

Stephanie Keustermans (27) kreeg al twee keer nieuwe longen

 

“Ik blijf bang dat het weer fout gaat”

 

Bijna was ze er niet meer geweest. Maar net op tijd kwamen nieuwe longen Stephanie Keustermans voor een tweede keer redden. Zeven jaar later heeft de 27-jarige Leuvense al 25 medailles gewonnen op internationale sportcompetities. Hello Goodbye wachtte haar op toen ze terug kwam uit Australië van de wereldspelen voor transplantatiepatiënten.

 

Als kind kreeg Stephanie Keustermans een ontsteking op het hersenweefsel. Toen ze uit haar coma ontwaakte had ze geen schade aan haar hersenen, maar wel aan haar longen. Het was het begin van een lange lijdensweg die in 2001 leidde naar een dubbelzijdige longtransplantatie. Stephanie revalideerde en nam langzaam maar zeker de draad van haar leven weer op. Ze begon zelfs aan een opleiding kleuteronderwijs. Maar helaas stootte haar lichaam de twee nieuwe longen af. Stephanie kon alleen blijven leven als ze opnieuw andere longen zou krijgen. Op het moment dat er nog weinig hoop was, waren die er ineens toch. Zo werd Stephanie in 2003 de eerste jongere die een tweede longtransplantatie had ondergaan.

 

Opmerkelijk: Zeven maanden na je longtransplantatie stond je al op de Europese spelen voor hart- & longgetransplanteerden in het Ierse Dublin.

‘Inderdaad. (glimlacht) In het begin was ik ongelofelijk zwak. Ik kon nauwelijks 100 m lopen. Maar tijdens mijn revalidatie ben ik in contact gekomen met een paar sporters en zo is de bal aan het rollen gegaan. Die eerste medaille was dan ook heel speciaal voor mij. Ik zag het als het ultieme bedankingsgeschenk voor mijn twee Donoren. Ondertussen neem ik in drie disciplines deel: badminton, tennis en tafeltennis.’

 

Je deed inmiddels ook al mee aan de wereldspelen voor transplantatiepatiënten. Volgende maand trek je naar Dublin voor weer een internationale wedstrijd. Maar je blijft de enige Vlaming in die competities. Hoe komt dat ?

‘Geen idee. Blijkbaar schuilt er niet in iedereen een sporter. Er zijn er velen die liever hun normale leven weer oppikken na hun transplantatie.’

 

Hoe anders is jouw leven? Kan je alles doen?

‘Ik mag niet gaan werken. De dokters hebben me dat verboden. Stress kan fataal zijn: het kan ervoor zorgen dat mijn lichaam mijn nieuwe longen afstoot. Voorts kan ik haast normaal leven zoals een normaal iemand van mijn leeftijd. Al zou ik natuurlijk liever ook werken, zoals iedereen.’

 

Vreemd: Je mag wel intensief sporten, maar niet werken?

‘Inderdaad. Dat sporten zorgt niet voor stress. Het is in de eerste plaats ontspanning. Natuurlijk is er de competitie, maar het draait vooral ook om het sluiten van vriendschappen en om het tonen van je dankbaarheid tegenover je donoren.’

 

Ben je ergens bang voor?

Ja, dat mijn lichaam de nieuwe longen afstoot. Dat kan nog altijd gebeuren. Ook na al die jaren. Bij elk onderzoek ben ik weer bang dat ik slecht nieuws te horen krijg. Die angst is constant aanwezig.’

Je richtte met ‘Re-Born to be Alive’ ook een vzw op. Waar ijveren jullie vooral voor ?

‘Om zoveel mogelijk mensen te doen beseffen dat ze zich moeten laten registreren als orgaandonor. De wet zegt wel dat iedereen bij overlijden automatisch orgaandonor wordt, maar concreet betekent het dat de nabestaanden eerst hun toestemming moeten geven. Voor hen is het op dat moment vaak moeilijk kiezen en zo gaat er kostbare tijd verloren. Elk uur telt. Donororganen zijn niet altijd even lang houdbaar. Er sterven nog steeds mensen die op de wachtlijst staan omdat ze niet op tijd aan donororganen geraken. Ik heb zo ook al kennissen verloren. Zoals iemand die samen met mij wachtte op nieuwe longen. Ik heb ze gekregen, maar voor hem zijn ze niet gekomen.’

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

Scroll Up