Ik ben mijn anonieme Donors en hun familie ontzettend dankbaar

door

Phietelotjepetotje

Stéphanie Keustermans (28) uit Leuven onderging reeds twee maal een dubbele longtransplantatie. Sinds haar tweede transplantatie – zeven jaar geleden – gaat het erg goed met haar. ‘Ik ben mij er heel sterk van bewust dat ik leef dankzij de longen van iemand anders’, zegt Stéphanie. 

‘Toen ik 3 jaar was, kreeg ik een gevaarlijk virus waardoor mijn longen onherstelbaar beschadigd geraakten’, zegt Stéphanie. ‘Vanaf toen kreeg ik zuurstoftherapie. Mijn ouders wisten al toen ik zeven jaar was dat een longtransplantatie noodzakelijk was. Maar toen ze dat op mijn vijftiende met mij bespraken, heb ik geweigerd. De idee dat eerst iemand moest sterven om mij te genezen, vond ik verschrikkelijk. Pas nadat een vriendin een succesvolle transplantatie onderging, liet ik me op de wachtlijst van Eurotransplant zetten. Ik was achttien toen ik mijn eerste dubbele longtransplantatie onderging. Na die operatie voelde ik me herboren! Maar na een en half jaar werden mijn donorlongen afgestoten. Mijn situatie werd slechter dan vóór de transplantatie. Twee dagen voor mijn 21ste verjaardag werd ik terug op de hoog – urgentiewachtlijst gezet. Amper vier dagen later, op 19 oktober 2003, onderging ik voor de tweede keer een dubbele longtransplantatie.’


‘Bij elke belangrijke gebeurtenis maar soms ook bij heel kleine dingen, 
denk ik aan mijn anonieme donors.’


 
‘Ondertussen gaat het al 7 jaar erg goed met mij’, zegt Stéphanie. ‘Ik moet wel zware medicatie tegen afstoting nemen, doch dat vind ik niet erg. En ik kan ook niet gaan werken omdat stress een te grote risicofactor voor me kan zijn. Maar via mijn vzw ‘Reborn to be alive’ doe ik vrijwilligerswerk: ik ijver voor mijn lotgenoten en geef lezingen om orgaandonatie meer bespreekbaar te maken. Want te weinig mensen laten zich registreren als donor en er gaan nog teveel potentiële donororganen verloren.’

“De angst voor afstoting zal altijd blijven. Ik maak wel toekomstplannen maar hou er altijd rekening mee dat het opnieuw kan misgaan. Ook financieel is het niet altijd makkelijk: mijn uitkering volstaat niet eens om alle medicatie tegen afstoting te  betalen. Maar dat verhindert me niet om van elke nieuwe dag te genieten!’

 
‘Sinds mijn tweede longtransplantatie doe ik veel aan sport: badminton, tafeltennis en tennis’, zegt Stéphanie. ‘Ondertussen behaalde ik op de Europese – of Wereldspelen voor Getransplanteerden al 27 medailles, die ik symbolisch opdraag aan mijn anonieme donors. Want ik ben mij er heel sterk van bewust dat ik leef dankzij de organen van iemand anders, in mijn geval een jongeman van 23 en een vrouw van 56. Bij iedere belangrijke gebeurtenis in mijn leven, maar soms ook bij heel kleine dingen, denk ik: ‘zonder de solidariteit van die mensen zou ik dit niet kunnen’. Zeker op de verjaardag van de transplantatie of tijdens feestdagen sta ik echt wel stil bij het verdriet van die families. Op de dag dat zij iemand verloren, begon voor mij een nieuw leven!’

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

Scroll Up