Ik bedank mijn Donors met mijn medailles

door
Stéphanie (26) kreeg al twee keer nieuwe longen.

 

“Ik ben gezond geboren, maar als kind was ik erg vaak ziek. Op mijn derde werd het adenovirus ontdekt. In mijn hersenen hebben ze dat weg gekregen maar in mijn longen heeft dat sporen nagelaten. Daardoor stierven mijn longblaasjes één na één af. Toen ik zeven was spraken ze al van transplantatie. Maar de wetenschap was nog niet zo sterk geëvolueerd en het werd zeker bij kinderen gedaan. Ik leefde in een rolstoel en werd dag en nacht beademend.”

“Een kinderarts gespecialiseerd in longziekten ontdekte mijn dossier en heeft zich voor mij ingezet. Dankzij een goede mix van medicijnen kon ik een week op vier naar school. De weken die ik in het ziekenhuis doorbracht, waren niet zo slecht. Ik kende iedereen, het was bijna een tweede thuis. Ik heb een transplantatie dan ook altijd voor mij uitgeschoven.”

 

“Pas op mijn achttiende, toen enkele ziekenhuisvrienden spectaculair vooruit waren gegaan na een transplantatie, stemde ik toe. Het was een ellenlange wachttijd van onderzoeken en voorbereiding. Ook toen ik wakker werd, had ik niet meteen het waw-gevoel. Na de revalidatie kon ik zelf lopen, waren de zuurstofflessen thuis weg en kon ik beginnen te studeren voor kleuterjuf, een droom die uitkwam.”

 

“In het tweede semester werd ik steeds vermoeider. Uiteindelijk bleek ik chronische afstoting te hebben. De zwaarste dobber ooit. Dan krijg je zo’n mooi cadeau en dan moet je het weer afgeven. De vorige keer had ik jaren nagedacht over die transplantatie, nu wist ik het in twee seconden: we moesten het nog eens proberen! Ik kon niet meer lopen, amper ademen en had nog maar 13 procent spierkracht. Ik heb geen herinneringen aan die laatste weken. Als ze niet op tijd een Donor hadden gevonden was het afgelopen geweest. Gelukkig heb ik een tweede kans gekregen.”

 

“Studeren of werken mag ik nooit meer, om stress te vermijden. Dus engageerde ik me voor de stichting Re-Born to be Alive en begon ik tijdens mijn maandenlange revalidatie met sporten. Ik had nooit gedacht dat het zo’n vaart zou lopen, maar intussen speel ik tafeltennis en badminton op hoog niveau. Op de Europese Spelen voor getransplanteerden kwam ik meteen met medailles naar huis en zopas haalde ik een bronzen medaille op het WK in Australië. Een heel emotioneel moment, want voor mij is dit de ultieme manier om mijn Donors te bedanken.”

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

Scroll Up