Happy New Me

door

 

‘Stéphanie onderging een longtransplantatie’

 

OLD ME
“Ik was drie toen ik geveld werd door een virus op de longen. Wat aanvankelijk leek op een hardnekkige keelontsteking, bleek veel ernstiger: het virus tastte mijn longblaasjes aan waardoor mijn longfunctie beetje bij beetje uitviel. Omdat mijn adem opraakte, had ik constant extra zuurstof nodig. En nog voelde ik me futloos, was ik vaak ziek en had ik bijna continu hoofdpijn. Ik kon de lessen volgen, maar eens thuis sliep ik drie uur alvorens aan mijn huiswerk te kunnen beginnen. Ik héb een goede jeugd gehad dankzij geweldige vrienden: ze droegen mijn boekentas en hielpen me de trap op. Ik kon deze situatie min of meer voor mezelf aanvaarden, al zag mijn leven er wel anders uit dan dat van de doorsnee tiener: ik kon niet gaan dansen of op café zitten. Een dieptepunt was toen ik geen andere keuze meer had dan me in een rolstoel voort te bewegen. Het beperkte me nog meer!

Het was al langer geweten dat een longtransplantatie me kon helpen, alleen ging het niet om een routineoperatie. Het was erop of eronder. Deze beslissing zou een impact hebben op de rest van mijn leven en dat maakte ze erg zwaar om nemen. Het was een gesprek met een reeds getransplanteerd meisje dat me uiteindelijk de knoop hielp doorhakken. De operatie duurde dertien uur, en ik heb een jaar lang gerevalideerd. Maar ik herademde…

Ik begon met volle moed aan mijn studies kleuteronderwijzeres, maar na een half jaar voelde ik me steeds vaker moe. Slecht nieuws, want na een jaar genoten te hebben van het échte leven, stootte mijn lichaam de donorlong af. Ik ben ingestort. Het mooiste wat ik ooit had gekregen, een echt leven, moest ik terug afstaan. Ik heb deze keer niet getwijfeld over een tweede transplantatie, hoewel ze ingrijpend was. De dokters waren niet hoopvol, maar ik moet toen gezegd hebben ‘dat ik maar één ding kon doen, en dat was winnen!’

Na de operatie, ik lag op intensive care, was de sfeer erg stressy. Het leek allemaal heel erg op het nippertje, maar blijkbaar had mijn lichaam gewoon tijd nodig. Ik heb het gehaald, maar kon aanvankelijk niets meer. Zelfs niet aan mijn neus krabben… Ik startte met mijn revalidatie, zeer confronterend: ik zag mensen van zestig, zeventig die energieker waren dan ik. Maar ik had het gehaald en zag het als een overwinning. Dat gaf me kracht.”

NEW ME
“Ik ben ondertussen vijf jaar verder. Na zeven maanden revalidatie én training heb ik voor het eerst meegedaan aan de Europese Spelen voor Transplanten: een sporttornooi waar ik uiteindelijk vijf medailles won met badminton, tafeltennis en de 4 x 100 meter. Het was mijn manier om mijn donor te bedanken en me nog eens goed te realiseren dat ik dit allemaal niet als vanzelfsprekend mag beschouwen. Het went namelijk erg snel om terug gezond te zijn. En dat mag ik niet van mezelf. De long kan zich immers altijd gaan afstoten: morgen, volgend jaar of na tien jaar. Daarom leef ik van dag en tot dag en doe ik eindelijk de dingen waarvan ik al zo lang droomde. Ik heb in avondschool fotografie gevolgd, blijf de grote sporttornooien doen, ben naar Barcelona geweest en ga volgend jaar naar Australië. Ik kan terug uitgaan, ik kan eten wat ik wil. Ik kan intens genieten van het feit dat ik de trap kan oplopen zonder kortademig te worden. Ik kan rustig slapen… Ik kan eindelijk opnieuw leven. Het voelt nog steeds bijzonder raar dat artsen ooit een limiet op mijn leven hebben gezet: ik zou nooit ouder worden dan vijf, en hey: ik ben er ondertussen 25. En dat maakt me intens gelukkig.”

 

Flair – 12 augustus 2008

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

Scroll Up