Fit for life ambassadrice

door

We zijn hier in Anzère volop aan het wachten op een nieuwe portie sneeuw. In het dorp schijnt het zonnetje lekker, boven op de top staat er een gure koude wind. We hebben er al enkele fijne dagen op zitten en vooral het sleeën is hier favoriet. Maar het is vandaag ook de dag dat ik het van de daken ga roepen dat ik Fit for life ambassadrice ben! Iets waar ik me met veel goesting ga voor inzetten.

Wat is Fit for life?

Het is een initiatief dat de World Transplant Games Federation heeft gelanceerd. De WTGF probeert het belang aan te kaarten van sport en fysieke activiteiten op alle niveaus na een transplantatie. Onderzoek heeft reeds bewezen dat sport en fysieke activiteit alleen maar goed is voor transplantatie patiënten en voor het donororgaan.

Ik kan alleen mezelf als voorbeeld geven, maar ik vertel je graag meer. Want hoe begin je aan sport na een transplantatie? Belangrijk hierin is dat je ten alle tijden naar je lichaam luistert. Jij kent je lichaam het best en weet wanneer het moe is of rust nodig heeft. Bewegen kan op verschillende manieren, of het nu wandelen, fietsen of badminton is. Het hoeft geen bepaald niveau te hebben, het belangrijkste is dat je beweegt. Ga je graag wandelen, wandel! Doe wat je graag doet als je maar in beweging bent.

 photo Fitforlife-a_zpsq3fzprxg.jpg

Voor mezelf kreeg ik van mijn kinderarts maar 1 regel, niet sporten. Ik mocht mijn longen en daarbij ook mijn hart niet extra belasten. En zo zat ik als kind elke woensdag aan de kant bij de zwemles, en elke donderdag aan de kant bij de turnles en elke dag aan de kant en binnen tijdens de speeltijd. Pas na mijn eerste transplantatie mocht ik op school mee doen aan de turnles. Na mijn tweede transplantatie moest ik zeven maanden revalideren. Ik kon niets als ik begon en kon een pak meer als ik weg ging. Ik leerde mijn armen gebruiken en leerde staan en zitten. Ik leerde weer lopen, langzaam aan. Maar dat was naar mijn gevoel na zeven maanden niet genoeg. Ik wilde niet een beetje kunnen stappen en amper recht geraken als ik ging zitten. Ik wilde sterker worden en meer kunnen.

En toen besloot ik te gaan sporten.

Kalm aan, op mijn niveau en wees gerust dat was heel erg rustig. Maar je moet ergens beginnen en elk begin is er één. Als ik terug kijk naar die periode is dat met gemengde gevoelens, het was zwaar, maar het was het allemaal waard. De maandenlange spierpijn over heel mijn lijf, maakt nu dat mijn benen best wat kunnen hebben. Ik ben zo blij dat ik toen heb door gezet, zo blij dat ik niet aanvaard heb dat dat het was. Want waar ik nu sta had ik nooit durven dromen. Ik doe gewoon mee aan WK’s zonder onder te moeten doen voor anderen. Ik speel badminton tegen nier-, lever- en beenmerg getransplanteerden. Ik leef en ik beweeg. Dankzij de adem van mijn donor hebben we dit samen opgebouwd en ik weet maar al te goed dat die beweging mijn lichaam en ook mijn longen enorm veel deugd doen.

Het hoeft natuurlijk niet voor iedereen een WK of competitie te zijn. In beweging blijven, dat is de boodschap!

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

Scroll Up