Extremis

door

Mijn goede vriend netflix en ik hadden de afgelopen weken geen al te beste band. Het enige wat ik keek was de documentaire Extremis. En waw, wat intens. Je kijkt mee op de ICU, waar mensen vechten voor hun leven en waar artsen met hen mee gaan. Of net niet meer. De ICU waar families niet altijd het beste nieuws krijgen te verwerken. Het verbaast me dan wel dat ik daar ook enkele keren gelegen heb. Voor mezelf is het slechts een waas, voor mijn familie zijn het de moeilijkste periodes. Dat zie je ook in de documentaire.

Extremis gaat over het werk op een intensive care en vooral de verschrikkelijk moeilijke beslissingen die er genomen moeten worden. Je wilt geen afscheid nemen van dierbaren, maar wat als iemand nooit meer los van een machine zal kunnen leven? De documentaire laat zien hoe zwaar gesprekken tussen doktoren, patiënten en familieleden zijn. Onder wat voor druk het ziekenhuispersoneel dagelijks staat en wat voor tegenstrijdige belangen en met name gevoelens er spelen.

In de documentaire volgen we twee patiënten en hun families. Dona, een vrouw met myotone dystrofie, een spierziekte, ze is in het eindstadium van haar ziekte. En dan heb je Selena, een vrouw die stopte met ademen in de auto onderweg naar de spoedeisende hulp. Je ziet de moeilijke kanten, de vaak harde gesprekken met de artsen, maar ook het zo liefhebbende bij hun familielid. Het is soms zo intiem. Zo persoonlijk. Hoe mooi het was om te zien, ik voelde me af en toe teveel als kijkers. Zoveel liefde in de laatste dagen van iemands leven. En tegelijk zo hard. Zoveel moeilijke beslissingen. Kiezen tussen leven en dood, maar ook kiezen voor comfort.

Een aanrader van een documentaire, hij kreeg immers een Oscar nominatie en de prijs voor Beste korte documentaire op het Tribeca Film Festival.

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

Scroll Up