Over pijn en pijnstillers

door

Ik heb drukke weken gehad, zo dagen voor je op vakantie vertrekt zijn altijd de drukste. Ik wilde lekker vooruit bloggen en terwijl rustig inpakken en had tussendoor best een drukke agenda vol fijne feestjes en afspraakjes. Zo ook eentje bij de schoonheidsspecialiste afgelopen vrijdag. Heel erg fijn vind ik dat zo’n momentje voor jezelf, de rust in de chaos. Het was die dag ontzettend koud. En toen ik moest vertrekken trok ik ook mijn nieuwe winterse botten aan die gemaakt zijn om in de sneeuw te lopen. Met spikes onder. Geen risico’s vlak voor vakantie.

Toen ik vertrok leek het weer best mee te vallen, tegen koud kan je je immers kleden. Sneeuw was er niet, het begon alleen lichtjes te regenen. Toen ik een klein beetje bergop moest voelde ik meteen dat het niet ging. Het was zo ontzettend glad. Ik gleed gewoon weer naar beneden. Dan maar een toertje om dacht ik. Ik zag onderweg nog een vreselijk ongeval met een slippende bus. Toen ik een meisje onderuit zag gaan had ik alle alarmbellen moeten volgen die afgingen en me gewoon moeten omdraaien en naar huis gaan. Maar dat deed ik dus niet.

Slecht plan. Slechtste plan ooit.

Want op geen 10 meter voor de schoonheidsspecialiste ging ik samen met twee andere meisjes los onderuit op de fijne Leuvense kasseien. Zoals in de film vielen we synchroon met z’n drieën, voeten in de lucht en recht op onze billen. En ik voelde het meteen. Geen lucht. Een blow out zoals ik zo vaak op grappige filmpjes gezien had. Ik kon niets zeggen en had even tijd nodig om te bekomen. En zo stonden we met zijn drieën leunend tegen de kerk te bekomen. Met z’n drieën gingen we wat later verder arm in arm.

Maar wat een pijn.

Ik ging schuifelend binnen bij de schoonheidsspecialiste en kon gelukkig even bekomen. En dan moest ik nog naar huis, terug over dezelfde kasseien. Wat een hel voor slechts 10 meter. Je pakt in zo’n situatie alle hulp aan en je biedt alle hulp aan wat je kan. Dus liep ik met een andere dame voor tien meter over de spekgladde kasseien. Als we bleven stil staan gleden we netjes weer achteruit. Het was bikkelen om erover te geraken.

En dan kom je thuis en besef je hoeveel pijn je hebt. Dat het niet echt juist zit. Ik wachtte nog een dag en ging dan toch richting Spoedgevallen. Want met een scoliose operatie en nieuwe longen speelde ik toch liever op safe. Het was de juiste beslissing want twee hele lieve artsen ontfermden zich over mijn comfort.

Besluit, een serieus gekneusde rug, een deuk in mijn wervel en bulging, een uitpuiling van de tussenwervelschijf. Tot mijn grote spijt op de wervel vlak onder mijn scoliose operatie. Dat is de wervel die mijn hele scoliose ‘draagt’ en dus het kantelpunt is van mijn rug. Nog pijnlijker blijkbaar. Zoals de dokter zei, een breuk doet soms minder pijn, maar goed, dan zijn we verder van huis.

Het enige wat helpt is pijnstilling. Zware pijnstilling 8 x per dag. Waardoor ik me continue suf en misselijk voel en deze blog niet op tijd getypt kreeg. Daarom een beetje later, ik hoop dat ik mijn 40 dagen kan uit bloggen, maar ik kan er niets meer rond beloven. De nachten zijn hels, de dagen vermoeiend en dan zeggen dat mijn skivakantie nog moet komen. Ik mocht mee van de dokter, maar skiën zal onmogelijk zijn. Veel pech. Enorm balen, maar de longen zijn ok. Mijn rug wordt dat ook wel weer.

Dit wil je misschien ook lezen:

Laat een reactie achter

E-mail* ( is niet zichtbaar )

DutchEnglishFrench
Scroll Up